ใครก็ขอให้โมเดลสร้างภาพวาดของแปลก ๆ ได้ แต่แค่นั้นยังไม่เกิดตลาด คำถามหลักของ SlopMart คือ จะมีใครสนใจไอเทมพิลึกของคนอื่นมากพอจะเสนอราคาไหม
ภาพเป็นจุดเริ่มต้น
ผู้สร้างเริ่มจากไอเดียสั้น ๆ หรือภาพถ่ายของธรรมดา เช่น ฟองน้ำล้างจาน รองเท้าแตะข้างเดียว หรือหัวชาร์จที่ไม่มีสาย AI ช่วยร่างภาพและข้อความประกาศได้ ผู้สร้างเลือกเองว่าจะเก็บหรือเปลี่ยนส่วนไหน
ตอนนั้นแอปควรกำหนดรหัสประจำล็อตที่คงเดิม ชื่อและภาพเลียนแบบได้ แต่รหัสไอเทม ผู้สร้าง ประวัติการถือครอง และบันทึกการตัดสินใจที่เกิดขึ้นจริง ทำให้ไอเทมชิ้นหนึ่งต่างจากอีกชิ้นในเกม
คนอื่นทำให้เหตุการณ์เกิดขึ้น
ผู้ขายเปิดประมูลหรือตั้งราคาคงที่ใน SHOP เป็นเครดิตตลาด ผู้ใช้จริงคนอื่นตัดสินใจว่าจะเสนอราคาหรือซื้อ ช่วงที่น่าสนใจคือคนแปลกหน้าตัดสินใจว่าฟองน้ำพิลึกของคุณควรอยู่ในคอลเลกชันของเขา ไม่ใช่ฝูงชนจำลองปรบมือให้มุกที่สร้างขึ้น ดูวิธีประมูลและซื้อใน SHOP (ภาษาอังกฤษ)
นี่คือเหตุผลที่ผู้ซื้อ AI และผู้ติดตามปลอมไม่ตอบโจทย์ AI ช่วยสร้างสิ่งของและเล่าเรื่องการส่งได้ ส่วนความสนใจ การแข่งขัน และมุกที่ได้ขำด้วยกันมาจากคนจริง
การส่งมอบทำให้เรื่องการขายมีช่วงกลาง
ชนะประมูลแล้วเรื่องยังไม่จบ ผู้ขายเลือกวัสดุห่อ กรอกใบส่งของสมมติจ่าถึงชื่อผู้ใช้ และลงนามส่งมอบแบบเสมือน ผู้ซื้อรอรับสถานะติดตามของไอเทมชิ้นนั้น ไม่ใช้ที่อยู่จริงหรือพัสดุจริง อ่านขั้นตอนการจัดส่งเสมือน (ภาษาอังกฤษ)
สุดท้ายผู้ซื้อแกะห่อแล้วพบไอเทมชิ้นเดียวกับที่ชนะ รู้ตั้งแต่แรกว่าซื้ออะไรและไม่ได้ของรางวัลแบบสุ่ม การรอและการแกะพัสดุทำให้ธุรกรรมเล็ก ๆ กลายเป็นโอกาสพิเศษ
เจ้าของคนต่อไปเพิ่มอีกหนึ่งบท
หลังแกะพัสดุ เจ้าของเก็บไอเทม รีวิวการซื้อขาย หรือลงประกาศซ้ำได้ ผู้ซื้อรายถัดไปควรเห็นชื่อผู้สร้างและเจ้าของก่อนหน้า ภาพเรียบ ๆ จึงค่อย ๆ มีประวัติที่สำเนาใหม่ไม่มี
การที่แนวคิดนี้จะทำให้คนอยากซื้อของพิลึกที่คนอื่นใช้ AI สร้างจริงไหมยังเป็นสมมติฐานของผลิตภัณฑ์ แนวคิดนี้จะสำเร็จต่อเมื่อผู้ใช้จริงสนุกกับประวัติร่วมกันมากพอจะเข้ามามีส่วนร่วม